Cięcie przebiega najczęściej wzdłuż górnego brzegu włosów łonowych skąd kieruje się po obu stronach ku bokowi i górze do kolców biodrowych, biegnąc wzdłuż talerzy kości biodrowych (rys. 1). W zależności od budowy ciała i preferencji pacjentki możliwe jest indywidualne dostosowanie bocznej linii cięcia, tak aby przyszła blizna była niewidoczna nawet przy noszeniu bardzo wysoko "wyciętej" bielizny i kostiumów kąpielowych. Z osobnego okrężnego cięcia uwalniany jest pępek (pozostaje on na ścianie jamy brzusznej), co pozwala w późniejszym etapie zabiegu na zmianę jego kształtu i położenia na skórze (na wyższe).

Rys. 1

Rys. 1a

Następnie skóra i tkanka podskórna oddzielane są od ściany jamy brzusznej na przestrzeni od spojenia łonowego do łuków żebrowych (rys. 1a) i unoszone ku górze. Umożliwia to chirurgowi ściągnięcie ku sobie (do środka) i zeszycie powięzi pokrywającej dwa duże, pionowo położone mięśnie (mięśnie proste brzucha), tworzące centralną część ściany jamy brzusznej (rys. 1b). Dzięki temu uzyskuje się bardziej napięty, płaski zarys brzucha z lepiej zaznaczoną talią.
Po wycięciu nadmiaru skóry i tkanki tłuszczowej, górna część płata ściągana jest w dół, a brzegi rany zszywane kilkoma piętrami szwów. Pępek wszywany jest w wycięty w odpowiednim miejscu na skórze otwór (rys. 1c).
Jeżeli nadmiar skóry jest tak duży, że uda się usunąć całą jej część pomiędzy spojeniem łonowym, a otworem po pępku to blizna pooperacyjna ma tak przebieg jak czarna linia na na rys. 2. Gdy nadmiar skóry zbyt mały blizna nie przebiega wyłącznie wokół pępka i poziomo w podbrzuszu ale również pionowo na pewnej długości pomiędzy spojeniem łonowym a pępkiem (fioletowa linia na rys 2). 

Rys. 1b

Rys. 1c

Rys. 2