Istnieje wiele metod pozwalających na uzyskanie pożądanego efektu. Zasadniczo różnią się one między sobą sposobem traktowania chrząstki w celu wytworzenia jej zagięcia. Niektóre metody opierają się tylko na osłabieniu chrząstki, inne polegają na wycięciu jej fragmentu wzdłuż przebiegu załamka. Drugie z wymienionych sposobów mimo, że cechują się nieco niższym ryzykiem nawrotu odstawania ucha, są obecnie rzadziej stosowane z uwagi na większe ryzyko wtórnych zniekształceń chrząstki pod postacią ostrego kanta i nierówności widocznych na przedniej powierzchni ucha.
Niezależnie od metody, po znieczuleniu skóra przecinana jest na tylnej powierzchni ucha, co pozwala chirurgowi na dostęp do chrząstki małżowiny usznej. Chrząstka ta jest następnie skaryfikowana (osłabiana) lub wycinana wzdłuż przebiegu brakującego załamka, po czym zakładane są na nią szwy wymuszające jej właściwy kształt. Operację kończy założenie szwów na skórę oraz założenie na uszy opatrunków i utrzymującej je opaski na głowę.