Rys. 1

W znacznej części przypadków cięcia do plastyki nosa zlokalizowane są  tylko wewnątrz nozdrzy (w przedsionku nosa). Umożliwiają one chirurgowi zmianę wielkości i kształtu poszczególnych elementów tworzących  rusztowanie (szkielet chrzęstny i kostny) nosa, co prowadzi w rezultacie, po obkurczeniu się skóry, do zmiany jego  zewnętrznego wyglądu.
Garb usuwany jest za pomocą dłuta, nożyc lub specjalnego pilnika do kości. Następnie, po przecięciu dłutem kości (osteotomia) tworzących boczne ściany nosa i ich ponownym, ciaśniejszym złożeniu uzyskuje się niższy i węższy grzbiet nosa (rys.1). Osteotomia umożliwia również wyprostowanie nosa jeżeli zachodzi taka potrzeba.

Rys. 2

Czubek nosa tworzą parzyste chrząstki o klamkowatym kształcie tzw. chrząstki kolankowate. Ich zmniejszenie i wymodelowanie za pomocą nacięć lub szwów zwęża, skraca i poprawia kształt czubka nosa. (rys. 2)

Rys. 3

 Na wygląd i długość czubka nosa wpływa również kształt obwodowego odcinka przegrody nosowej. Jego skrócenie i wyprofilowanie może na przykład zmienić kształt nosa z długiego i haczykowatego na krótszy i lekko zadarty (rys. 3).
W przypadkach znacznej dysproporcji pomiędzy wysokością, a szerokością  czubka nosa, celowe jest niekiedy usunięcie niewielkich klinowatych fragmentów skóry  nozdrzy.  Dzięki takiemu zabiegowi można doprowadzić do zwężenia skrzydełek nosa i proporcjonalniejszego wyglądu całego czubka nosa. (rys 4).

Rys. 4

W wielu przypadkach zastosowanie dodatkowego cięcia na słupku nosa (rys. 5) - tzw. metoda otwarta pozwala na lepszą ocenę śród operacyjną oraz precyzyjniejsze wykonanie poszczególnych etapów zabiegu. Przyczynia się to do osiągnięcia lepszych rezultatów, nie możliwych do uzyskania za pomocą metody zamkniętej (cięcia tylko wewnątrz nosa). Znajdująca się w najwęższym miejscu słupka nosa blizna ma kilka milimetrów długości i po upływie kilku miesięcy staje się praktycznie niewidoczna.